Η Παιδεία νοσεί. Είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ούτε ο παντοδύναμος Αβραμόπουλος δεν τη σώζει. Για τον Στυλιανίδη ούτε λέξη. Την ώρα που που η κυβέρνηση προσπαθεί με 151(θα μου πεις ο Λεωνίδας τα κατάφερε με 300 ο Καραμανλής θα δυσκολευτεί;) βουλευτές να περάσει νομοσχέδια και αναθεωρήσεις του άρθρου 16 οι φοιτητές αισθάνονται έτοιμοι να ξανακατέβουν στους δρόμους. Ήδη την εβδομάδα που μας πέρασε πολλές ήταν οι σχολές που έκλεισαν με κατάληψη και πήραν απόφαση συνέλευσης να συμμετάσχουν στην πορεία. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα είναι τα εργασιακά δικαιώματα. Μη με μπερδεύετε. Πιστεύω στις κινητοποιήσεις και στους αγώνες. Τους στοχευμένους αγώνες. Μπορεί όμως κάποιος να μου εξηγήσει πως νικήσαμε την κυβέρνηση και την κακιά Μαριέττα (κάτι σε κακιά Ματζίκα μου κάνει..) με τις κινητοποιήσεις του περασμένου χρόνου και πέρασε εν μέρη το άρθρο 16 και τώρα συζητάμε για τα ΚΕΣ(Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών); Ποιο στόχο πετύχαμε αν αυτά τα θέματα είναι ακόμα στο τραπέζι; Αποδείχτηκε κατά τη γνώμη μου ότι οι μακροχρόνιες καταλήψεις είναι αναποτελεσματικές. Αλλά πάλι σε αυτές γυρίζουμε. Με κάθε τρόπο. Αφορμές έντασης και κλιμάκωσης υπάρχουν και δημιουργούνται. Πάρτε σαν παράδειγμα την φωτιά που ξέσπασε στο στέκι των ΕΑΑΚ των ηλεκτρολόγων μηχανικών Ε.Μ.Π.. Κάθε αγώνας απαιτεί και τις θυσίες του. Τελικά δεν μπορούμε να βρούμε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο πίεσης; Πολλοί οι προβληματισμοί λίγα τα περιθώρια. Πέρα από τις πρακτικές ο νόμος εξομοίωσης των ΚΕΣ με τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι απαράδεκτος τη στιγμή που οι φοιτητές μοχθούν να βγάλουν μια σχολή σχετικά υψηλού επιπέδου και τα ΚΕΣ δίνουν πτυχία επί πληρωμή. Ας βγούμε όλοι στους δρόμους και να φωνάξουμε ΕΛΕΟΣ αντίδραση τώρα!!!!!!!!
